بی عمر

نظمِ جدا جدا

bi-omr — Fri, 25 Dec 2009 11:39:18 GMT

شاه قمرنما

طُـرّه ی مشکبار تو، قلبِ پر از هــــوای مـن زلـفِ ســــراب فامِ تو، داغ کشیده پای من

دیـــــــدن رویِ مــــاه تو، قبـــــله گهِ نگاه تو عــــمرِ دگــــــر تمامِ من، دردِ بــِلا دوای من

شوق وصال روی تو، جرعه ای از سبوی تو خانه ی آرزوی من، چشــمِ پر از مُـنـای من

ساغـــــر بی مثال تو، میکـده ی وصـــال تو گرچه سیاه فال من،شکر بسی خدای من

چونکه منم برای تو، چونـکه تویی برای من جــــان و دلم فـــــدای تو، دلبر و دلربای من

زین دل بینوای من، چون لبِ نی، نــوا برون لیــک نــوا نــوای تو، نغمـه ی غم زدای من

عالمیـــان سپــاه تو، کشتــه ی یک نگاه تو خــون جهان به پای تو، شاه قمرنمـای من

سر بکُنــد حیــــا ز تو، گـــر نشــود فــدای تو سر نه جهان به پای تو،روشنی سرای من

مشک و عَلم سوا ز تو، دستِ قلم جدا ز تو شعــرِ اَلـَم تـَرای من، نظم جـدا جـدای من

محمد صادق باطنی ـ مشهد ـ بهمن ماه ۸۶

حسین حسین شعار ماست، خمینی افتخار ماست

bi-omr — Fri, 18 Dec 2009 20:33:18 GMT

با صبا در چمن لاله سحــر می گفتـــــم که شهیدان که اند این همه خونین کفنان

گفت حافظ من و تو محرم این راز نه ایم از می لعــل حکایت کـن و شیرین دهنـان

از کودکی همه عشقمان این بود که تکایای عزایت را به پا کنیم و برایت سیاهی بزنیم و سینه زنی کنیم و اشک بریزیم. اصلا انگار رمقمان چند روز مانده به آغاز محرم تو رو به پایان بود و وقتی محرمت به پایان می رسید گویی رمقی دیگر گرفته بودیم برای طی کردن سالی دیگر از سالهای عمر. و باز هم محرمت آمد و باز هم رمق بر جان و تن نداریم و باز هم امیدمان به اشکهایی است که تو از چشمانمان جاری می کنی. راحت بگویم اگر محرمت نبود ما مرده بودیم...

شیعه باز می خواهد رمق بگیرد از نام حسین، ولایت باز می خواهد جان بگیرد از نام ابالفضل. و ما هنوز منتظریم تا فرزند غایبت برایمان از مصائبت روضه بخواند. باشد که این آخرین محرم بی مهدی باشد.

و اسئل الله بحقکم ان یرزقنی طلب ثاری کم مع امام مهدی، هدی ظاهر ناطق بالحق منکم...

خمینی خمینی، راهت ادامه دارد...

امروز همه آمدند، باز هم نام تو بر زبانها بود، همه تو را می خواندند، می گفتند تو تمام نمی شوی، تو به پایان نمی رسی، تو برای ما همیشه تازه ای، حرفهایت کهنه نمی شود، تو حقیقتی همواره زنده ای و آنها که تو را گذشته می دانند، خود مرده اند...

امروز 27 آذر 1388 بعد از نماز جمعه تهران همزمان با بقیه شهرهای ایران مردم انقلابی ایران عزیز همنوا با یکدیگر نام خمینی کبیر را فریاد زدند و نفرت خود را از دشمنان امام بزرگوار ابراز داشتند. ما هم فقط از گوشه ای از این حرکت عظیم در تهران تصویر و فیلم گرفتیم برای آن بی ادبان و زبان درازانی که پیروان حقیقی خمینی کبیر را مزدور می خوانند، برای آنها که باور نمی کنند، نمی فهمند، نمی خواهند حقیقت داشته باشد که اینها مردم ایرانند، اما حقیقت دارد، اینها مردم مسلمان ایرانند، اینها وارثان انقلابند، اینها فداییان رهبرند، و تا زنده اند نمی گذارند خراشی به راه امام بزرگوارشان بیفتد.

اینها آرشیو نیست، کار فوتوشاپ نیست، فقط و فقط کار یک گوشی فکستنی K800 است. پس محسن سازگارا! زبان دراز آمریکایی! بلندگوی سبز رنگ! خوب چشمان کورت را باز کن و ببین، غیور مردان و زنان ایرانی اینها هستند و مزدور آمریکایی تو هستی. تویی که اگر ایستاده ای فقط و فقط به خاطر پول است و اینها هستند که اگر ایستاده اند فقط و فقط برای آرمانهای امام عزیزشان است.

لینک فیلمهای امروز از یوتیوب فارسی:

+ یاد امام و شهدا

+ استقلال آزادی جمهوری اسلامی

+ یا ایها المسلمون اتحدوا اتحدوا

+ جمعیت انبوه هواخواهان امام

++ موسوی موسوی، این آخرین پیام است ++

+ دعای دسته جمعی برای فرج حضرت صاحب عجل الله تعالی فرجه الشریف در انتهای راهپیمایی

+ بازگشت مردم تهران از راهپیمایی با پای پیاده(برای سازگارای یاوه گو که می گفت «اتوبوس اتوبوس مردم از روستاهای دور برای راهپیماییهایشان استخدام می کنند!»)

این هم تصاویر این روز به یاد ماندنی:

آقای موسوی انتخاب کنید: امام یا سازگارا؟

bi-omr — Wed, 16 Dec 2009 17:06:18 GMT

عین کلام را می آوریم فقط بخاطر اینکه بر خلاف آنها می خواهیم بدون تحریف و لجن پراکنی و دروغ پردازی و جوسازی وقایع اطراف خود را آنطور که هست تحلیل کنیم. پیشاپیش به شدت از آنها که می دانند درد کشیدن یعنی چه عذرخواهی می کنم اگر جایی از خواندن این افاضات دردی بر قلبشان نشست:

24 آذر 1388

«... من فقط می خواستم یک نکته ای رو عرض کنم، به هر حال ممکن است بعضیها مثل آیه الله منتظری آنچنان که ایشون در خاطراتش نوشته: «آقای خمینی دستور کشتار سال 67 رو داده، بنابراین در اونجا ایشون مقصره و باید پاسخگو باشه در مقابل ملت ایران» بعضی ها ممکن است نسبت به آقای خمینی چنین دیدگاهی داشته باشند، بعضیها هم چنین دیدگاهی نداشته باشند و حسن ظن بیشتری نسبت بهش داشته باشن. موافق، مخالف؛ در هر صورت اصلا این حرفها مهم نیست، بلکه باید هوشیار باشیم که آقای خمینی به گذشته تعلق داره، جنبش سبز نگاهش رو به جلو هست، یک وقت از این زاویه کودتاچیا نخوان استفاده بکنن و در صفوف جنبش اختلاف ایجاد کنن. هرکس هر نظری نسبت به گذشته داشته باشه، نسبت به هر موضوعی و هر کسی از جمله آقای خمینی، یک اصل رو همه برش متفقن، اونم این هست که آقای خامنه ای ... (عبارت بکار برده را به علت شدت توهین حذف کردم!) . بنابراین هر کس هر عقیده ای هم داره یاد گرفتیم که در کنار هم بایستیم و اختلافات عقیدتیون رو هم به رسمیت بشناسیم، با صندوق رای هم بین خودمون اختلافات رو حل خواهیم کرد. من این رو از این جهت عرض کردم که دیدم بعضیها موافق و مخالف صحبت میکنن، به هر صورت مسئله ما اصلا آقای خمینی نیست، مسئله ما آقای خامنه ایست که میخواد با فرافکنی فشار رو از رو خودش برداره...»

نوشته های فوق بخشی از صحبتهای محسن سازگارا است که در برنامه ای به نام «سبز یعنی استقامت تا بهار» به همراه همکاران امریکایی خود هر روز حوالی ظهر در استودیویی در امریکا ضبط می کند و از طریق شبکه های فرامرزی و یوتیوب و میل زدن به اعضای سبزِ شبکه اینترنتی خود و چندین رسانه دیگر در سطح وسیعی پخش می کند.

این برنامه که هر روز به مدت 10 دقیقه به صورت ضبط شده پخش می شود، ساختار ظاهری بسیار ساده ای دارد و در آن محسن سازگارا که گاهی برخی دیگر از رفقای خود مانند محسن مخملباف را هم به برنامه خود دعوت می کند، به بیان راهکارها، رهنمودها، خط مشی ها و برنامه های جنبش سبز برای سرنگونی نظام اسلامی می پردازد.

شاید بگویید خوب این آدم برای خودش حرف می زند و اصلا جایی هم حرفهایش شنیده نمی شود، اما نکته اینجاست که وی به همراه گروهی از فعالان فرامرزی جنبش سبز امروز به رهبران بالفعل جنبش سبز تبدیل شده اند و برای پی بردن به آن کافیست تنها به مطابقت شعارهای سبزها در روزهای 16 آذر و 13 آبان و نیز راهپیمایی روز قدس با شعارهایی که از دهان وی و همکارانش خارج می شود پرداخته و ببینید که همواره مسیرهای انتخابی در روزهای راهپیمایی منطبق بر مسیرهای مطرح شده از جانب گروه ایشان بوده و حتی اخبارهای پنهانی از جانب آقایان موسوی، خاتمی، منتظری و کروبی هم به صورت کاملا داغ و دست نخورده در دست ایشان قرار می گیرد.

برای آنکه کمی بیشتر با محیط برنامه وی آشنا شوید میتوانید لینکهای زیر را مشاهده کنید که اولی متعلق به برنامه دیروز 24 آذر او(که بخشهایی از آن از نظر گذشت) بوده و دومی به برنامه امروز، 25 آذر وی(که بخشهایی از آن از نظر خواهد گذشت) متعلق است:

لینک 24 آذر

لینک 25 آذر

25 آذر 1388

«...همینجا این سوال رو هم جواب بدم، دوست دیگری نوشته بود که اگر راهپیمایی در دفاع از آقای خمینی و محکوم کردن پاره کردن عکسش باشه ما چیکار بکنیم؟ با توجه به اینکه آقایان موسوی و کروبی هم گفتن مجوز رسمی به ما بدید تا ما بیایم اعتراضمون رو نشون بدیم ، مجمع روحانیون و آقای خاتمی هم همین درخواست رو کردن، بنابراین تا زمانیکه مجوز رسمی ندادند و این رهبرانِ جنبش اعلام نکردند که اونها میان تو خیابون و تو تظاهراتی شرکت میکنن، ما نباید در تظاهراتی شرکت بکنیم و وارد معرکه ای که این کودتاچیان درست کردن بشیم. این بساطی است که خودشون درست کردند.

هفته گذشته هم سعی کردند خودشون یک تظاهرات برگزار کنن، چون خیلی خیلی احتیاج دارند به اینکه تجمعی داشته باشند که بگند مردم از ما پشتیبانی می کنند. این تجمع رو دور آقای خامنه ای دیگه نمی تونن انجام بدن (پیشاپیش خیلی خیلی عذر می خوام از آوردن این عبارت) جنازه آقای خمینی رو از قبر در بیارن (باز هم پوزش) و برن به بهانه عکس آقای خمینی بلکه بتوانند کسانی رو جذب بکنند در پشتیبانی از خودشون.

اما ما باید نگاهمون رو به جلو باشه، آقای خمینی به گذشته تعلق داره، صف متحد ما باید حفظ بشه، اگر رهبران جنبش صلاح بدونن پا در خیابون بذارن البته تنهاشون نمی ذاریم، ولی اگر اونا صلاح ندونن ما در تجمعات کودتاچیان شرکت نمی کنیم.

بلکه بهترین کار این است که اگر میتونید در هر شهری که هستید و اونها اعلام تظاهرات یا راهپیمایی کردن عکس ازشون تبگیرید، گزارش ازشون تهیه کنید، اتوبوسایی که میرن از دهات از جاهای کوچیکتر آدم جمع میکنن، پول میدن، استخدام میکنن، هرچی بیشتر از این نجمعات قلابیشون بتونید مدارک جمع کنید بهترین کاریست که میشه در مورد حرکت اینا انجام داد و میشه نشون داد که چقدر ریزش داشتن.»

حال چند پرسش از آقای موسوی می پرسیم، تا باشد اینها هم اضافه بشوند به صدها سوال بدون پاسخ ما از ایشان، البته اگر ایشان ما را بخاطر تفاوت دیدگاهمان با خودشان مزدور دولت و جیره خوار و بسیجی قاتل(عرض پوزش از بسیجیان) و... خطاب قرار ندهند و مردم همین کشور قلمداد کنند:

آقای موسوی! محسن سازگارا خود را یکی از حامیان پر و پا قرص شما معرفی می کند و شما را همواره مورد احترام و تکریم قرار می دهد و بسیاری از اوقات هم از شما به عنوان رهبر جنبش نام می برد، آیا شما هم ایشان را مورد تکریم و احترام قرار می دهید؟

آقای موسوی! صحبتهای سازگارا را شنیدید؟ اگر نشنیدید بدانید که خیلی از جوانان جنبش سبزتان حرفهای او را بیشتر از شما می شنوند و اگر شنیدید از شما می پرسم، آیا با او موافقید؟ آیا شما هم امام را متعلق به گذشته می دانید؟ آیا شما هم مانند سازگارا رو به جلو حرکت می کنید؟ آیا شما هم در این حرکت رو به جلوی خود نام از امام بردن را ارتجاع و تحجر می پندارید؟ آیا امام از نظر نخست وزیر محبوبش هم در موزه اوقات به سر می برد؟ آیا...

آقای موسوی! می دانم! حتما جواب سوالهای بالا از جانب شما منفی است، می دانم اسماً هم که شده هنوز اندک ارادتی به حضرت روح الله در گوشه قلب شما موجود است، پس چرا ساکت نشسته اید؟ این حرفها را به نام حمایت از شما می زنند، اگر واقعا خود را شاگرد و مرید و عاشق امام می دانید پس کجاست غیرتتان که این زبان درازان را سرجای خود بنشانید و امام را حقیقت همیشه جاوید در تاریخ معرفی کنید؟

آقای موسوی! البته می دانم که معذورید از غیرت داشتن! چرا که خودتان همین چند روز پیش برای چندمین بار در بیانیه شماره 16 خود گفته اید:

«...زیباترین پدیده، جمع شدن مردمی از سلیقه‌های گوناگون گرداگرد هم بود. آنها برای آن که به این کار موفق شوند تفاوت‌ها و تنوع‌هایشان را کنار نمی‌گذاشتند، بلکه به رسمیت می‌شناختند. کسی لازم نمی‌دید که برای شرکت در این یکرنگی هویت خویش را از دست بدهد و دیگری شود...»

آقای موسوی! «هر شهروند یک ستاد» برای قبل از انتخابات بود، چرا بعد از انتخابات هم این سیاست کذایی خود را ادامه دادید؟

آقای موسوی! شاگرد امام! نخست وزیر محبوب امام! بیایید و تحویل بگیرید جنبشتان را، جنبشی که بخش اعظمی از آن امام را گذشته می داند، تفکراتش را پوسیده می شمارد، راهش را از کار افتاده می داند، تصویرش را آتش زدنی می شمارد.

آقای موسوی! البته می دانم، به حمایتهای سازگارا و حامیانش بسیار نیازمندید که اگر آنها نباشند دیگر جنبش سبز جمعیتی برایش باقی نمی ماند تا به خیال خام خودش نظام را سرنگون کند. بالاخره مصلحت ایجاب می کند که بین امام و سازگارا یکی را برگزینید که آن هم گویا سازگاراست که منفعت بیشتری برای شما به همراه دارد و امام گذشته است و کنار گذاشتنش عاقلانه تر!!

آقای موسوی! شما تفاوت هویتها در جنبش سبزتان را یکی از زیباترین پدیده های این جنبش می دانید، و مهمترین اصل موجود در این کنار هم قرار گرفتن را یکرنگی می شمارید. در واقع محور وحدت در جنبش شما همان «رنگ سبز» است. پس شما چطور به خودتان اجازه می دهید که نظرات خود را به این جنبش تحمیل کنید و به آنها دستور بدهید که «ما جمهوری اسلامی می خواهیم نه یک کلمه کم، نه یک کلمه زیاد»؟

آقای موسوی! در جنبش مطبوع و نه متبوعِ شما خیلی ها سبزند ولی زورشان می آید پشت نام خمینی کبیر پسوند امام بیاورند، هویتشان این است، خیلیها سبزند ولی جمهوری ایرانی می خواهند، هویتشان این است، خیلیها سبزند ولی اسلام را نمی خواهند، هویتشان این است، خیلی ها سبزند ولی روزه خوری در ملاء عام را افتخار خود می دانند، هویتشان این است. پس فردا اگر از شما راجع به اینان پرسیدیم حق ندارید اینها را طرد کنید و سبز ندانیدها! چرا که در جنبش شما سبز بودن حتی از مسلمان بودن هم مهمتر است.

آقای موسوی! چون می دانم سوالاتم را هیچ وقت پاسخ نمی دهید پس کلام خود را کوتاه می کنم در عین حال که سوالات فراوان راه گلویم را سد کرده اند و برایتان کماکان دعا می کنم که هر چند دیگر دیر شده است ولی شاید باز هم روزی دوباره شما را نخست وزیر محبوب امام ببینیم.

و حرف آخر به قول یکی از دوستانم که قبل از انتخابات می گفت:

«میرحسین در دفتر خاطرات ما نسل سومی ها همچون خاطره ای بود که هر چه می ماند و خاک می خورد، درخشانتر و زیباتر جلوه می نمود، کاش نمی آمدی مهندس! کاش نمی آمدی...»

آنها که آرمان امام را پاره می کنند

bi-omr — Fri, 11 Dec 2009 20:54:18 GMT

پرده اول:

«صحبت خط امام شد من یک خاطره ای از حضرت امام نقل می کنم: یه موقعی اسرائیلیا اومدن و حمله کردن به جنوب لبنان و همه در داخل کشور به این اتفاق رسیدن که ما باید نیرو بفرستیم که اسرائیلیا رو بیرون کنیم و کنار لبنانیا بجنگیم، اتفاق کامل. شهید همت هم قرار شد که رئیس این لشگرهایی باشه که بفرستن، نیروهای پیشی هم فرستادن لبنان که بررسی کنن کجا این نیروهای ما مستقر بشن. شبی که فرداش قرار بود این نیروها فرستاده بشن من یادمه که جلسه روسای سه قوه بود و شهید همت هم اومده بود. مرحوم حاج احمد آقا اومدن و شنیدن این بحث رو. فرمودن که امام فرمودن که «راه قدس از کربلا می گذرد.» یعنی شما بپردازید به جنگتون، چیکار دارید به لبنان که نیرو بفرستین اونجا. «راه قدس از کربلا می گذرد».

این جملات بخشی بود از صحبتهای مهندس موسوی در شب مناظره با دکتر احمدی نژاد.

اصلا کاری به این نداریم که 1- فرمانده نيروهاي اعزامي به لبنان حاج احمد متوسليان بود نه شهيد بزرگوار همت، 2- نيروهاي فوق طي سه مرحله اعزام شدند كه در مرحله سوم مسئوليت برعهده شهيد همت بود، 3- نيروهاي اعزامي تعدادشان به يك تيپ هم نمي رسيد چه رسد به «لشكرها»! 4- در عرف نظامي مسئول اين نيروها را «فرمانده» نيروها می نامند نه «رئيس» لشكرها و...

اما از همه این ایرادات ساختاری در تغییر این خاطره تاریخی که بگذریم، می رسیم به پایان این خاطره که آنچه مهندس موسوی در شب مناظره تعریف کرد در ابتدا از نظر گذشت و آنچه به استناد گزارشات آشکار تاریخ دفاع مقدس رخ داد در ادامه می آید:

1- قواي محمد رسول الله(ص) به سوريه اعزام شده و در پادگان زبداني مستقر شدند و پس از آن بحث "راه قدس از كربلا مي گذرد " پيش آمد و نه قبل از اعزام نيروها!

2- بحث راه قدس از كربلا مي گذرد درست 9 روز پس از اعزام نيروها مطرح شد و نه دقيقاً شب پيش از اعزام.

3- «راه قدس از كربلا مي گذرد» نه توسط مرحوم حاج احمد خميني(ره) كه توسط خود حضرت امام(ره) در روز 30 خرداد و در ديدار با روحانيون مطرح شد.

4- اين نيروها به فرمان شخص حضرت امام(ره) و با مصوبه و ابلاغ شوراي عالي دفاع به لبنان تشكيل شدند و براساس دستور امام هم بازگشتند.

و اینها نکاتی بود که مهندس موسوی به بهانه انتخابات در آن شب تغییر داد، اما نکته اینجا بود که »راه قدس از كربلا مي گذرد» به عنوان استراتژي جديد دفاع مقدس از سوي حضرت امام(ره) در شرايطي طرح گرديد كه آن حضرت براساس ذكاوت فوق العاده و زيركي سرشارشان به توطئه تبانی رژیم صهیونیستی و سوریه و گشودن دو جبهه همزمان در برابر نظام اسلامي وقوف یافتند ولذا براساس يك اولويت بندي استرات‍ژيك بيان كردند كه آزادي كربلا در اولويت نخست و آزادي قدس در مرتبت دوم و در امتداد آن بايد قرار گيرد.

معمولا بزرگترها از نقل خاطرات خود می خواهند برای نتیجه گیری خاصی استفاده کنند، پس نتیجه ای که از خاطره گرفته می شود در واقع هدف نقل خاطره است. مهندس موسوی هم به عنوان یک بزرگتر برای منِ نسل سومی خاطره ای از حضرت امام تعریف می کند برای هدفی خاص که همان شناختن خط حقیقی امام و سیره عملی آن حضرت است،حال ببینیم مهندس موسوی از امام به ما چه می آموزد؟ آری به ما می آموزد که امام می گفت: شما بپردازید به جنگ خودتان، چه کار دارید به لبنان که نیرو به آنجا بفرستید. وقتی خودتان مشکلی دارید به دیگران چه کار دارید، شما ابتدا بایست مشکل خودتان را حل کنید سپس بپردازید به مشکل دیگران، همان ضرب المثل ناصحیح همیشگی که«چراغی که به خانه واجب است به مسجد حرام است»

موسوی سنگ بنای این آموزه امام را هم خاطره تحریف شده ای قرار می دهد که از نظر گذشت. حال سوال این است که چطور امامی که می گوید «بچسبید به جنگ خودتان به لبنان چه کار دارید نیرو بفرستید آنجا» 9 روز قبل اجازه می دهد که همین نیروهای ایرانی به سوریه اعزام شوند برای آزادسازی جنوب لبنان؟! آیا امام ناگهان پی می برند که «راه قدس از کربلا می گذرد» یا اینکه اصلا دلیل این تغییر استراتژی چیزی غیر از آن نتیجه گیری ایست که مهندس موسوی در بیانات خود می کند.

آقای موسوی به عنوان نخست وزیر محبوب امام حتما بهتر از همه ما از یکی از محکمات خط امام که همانا صدور انقلاب و حمایت از امتهای مسلمان است آگاهند. پس ایشان همانا با نقل این خاطره و نتیجه گیری آن آموزه های امام را تحریف کرده اند.

نام این کار را می گذاریم: پاره کردن آرمانهای امام.

***

پرده دوم:

روز قدس همه جماعتی که به رنگ سبز دیده می شوند یک صدا فریاد می زنند «نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران»

مهندس موسوی اندکی بعد از آن بیانیه ی شماره 13 می دهد و می گوید:

«راهپیمایی روز قدس امسال در روند حوادث چند ماه گذشته بدون تردید یک نقطه عطف محسوب می‌شود. نتایجی بسیار مبارک از آنچه در این مناسبت اتفاق افتاد انتظار می‌رود که مختص به یک سلیقه و یک گرایش نیست، بلکه فضلی عام و دستاوردی برای تمام کسانی است که در این سرزمین ریشه دارند. این برکت، میوه دوراندیشی‌های امام بود. او بارها به ما می‌گفت بنیان‌های درست را چنان بگذارید که پس از شما اگر خواستند هم نتوانند آنها را خراب کنند.

روز قدس از جمله این میعادهاست. با چنین سنتی نمی‌توان مردم را از صحنه دور کرد. با چنین دعوتی نمی‌توان بدون تامین و ترویج عدل در داخل به وقوع ستم در دور دست معترض بود. آن گاه او این مناسبت را نه فقط مختص به فلسطین، که روز مستضعفین و اسلام نامید تا کمترین شائبه‌ای باقی نگذارد. اینک ارزش اهتمام آن پدر دلسوز برای پر کردن مستمر صحنه از حضورهای میلیونی مردم معلوم می‌شود. سی سال پیش از این امام ما از مسلمانان جهان خواست با حفظ تعدد و تفاوت‌هایشان بر روی درد مشترکی که تمامی آنان را می‌آزرد همصدا شوند. چقدر این پیام با سخن امروز ما نزدیک است؛ اسلام نگفته است برای آن که وحدت پیدا کنیم باید مثل هم بیندیشیم. آن وحدتی که ما بدان دعوت شده‌ایم در عین قبول تفاوت‌هاست و قدس روزی است که مسلمانان باید با تحمل تنوع در دیدگاه‌های خود درمان دردهای مشترک‌شان را دنبال کنند. از این روست که اگر این مناسبت به یک پسند سیاسی تعلق یابد سال به سال شکوه خود را از دست می‌دهد؛ آثاری که برایش آرزو شده است باقی نمی‌گذارد و دیگر نمی‌تواند روز اسلام و روز مستضعفان باشد...»

و این نوشته های مهندس موسوی شاید بهترین سند باشد برای تایید شعار «نه غزه نه لبنان» شعاری که نه «آموزه ی امام» که «آموزه ی نخست وزیر امام» است که به اسم آموزه امام به خرد جوانهایی داده می شود که امام را ندیده اند و پیام او را درک نکرده اند.

نام این کار را هم می گذاریم: پاره کردن آرمانهای امام.

***

پرده سوم:

این روزها همه علمای جنبش سبز می نالند که چرا صدا و سیما تصاویر پاره کردن عکس امام را نشان می دهد و ما نمی فهمیم که ناراحتیشان از هتک حرمت به ساحت امام عزیز است یا نسبت این فعل به حامیانشان در جنبش سبز! کاری به این ندارم که نشان دادن تصویر پاره شده حضرت امام در صدا و سیما کار درستی بود یا خیر، کاری ندارم که علمای جنبش سبز ادعا می کنند که این فعل، کار خود بسیجی ها بوده یا خیر. اما اگر پاره کردن عکس امام یا انتقاد از نوه حضرت روح الله هتک حرمت به ایشان است، پس تحریف آموزه های آن حضرت و ارائه تصویری نادرست و جعلی از خط مستقیم آن بزرگوار چیست؟

آرمانِ پاره شده در پرده ی اول و دوم این نوشتار، فقط مشتی بود نمونه خروارها آرمان پاره شده ی امام عزیز زیر گامهای آرمان سبز!

درد ما آنجاست که عده ای آرمانهای امام را یکی یکی پاره می کنند و وقتی عکس آن حضرت جایی گوشه ای پاره می شود، آنهم نه از پاره شدن عکس ایشان (که خود نوعی حرمت شکنی است) بلکه از انتقادِ رسانه ملی از حامیانشان می نالند و باز داعیه ی خط امام می کنند!

پانوشت: خوب است دوستانی که دل در گرو راه حقیقی امام دارند بیشتر به تفاوتهای کلان این موج سبز رنگ با خط حقیقتا سبز امام بپردازند که جای بسی تامل دارد. توفیق داشته باشیم ما هم از این به بعد بیشتر خواهیم پرداخت. یا علی...

ترس از فردا...

bi-omr — Sun, 01 Nov 2009 20:36:18 GMT

خوشبختي ما در سه جمله است:

تجربه از ديروز، استفاده از امروز، اميد به فردا...

ولي ما با سه جمله ديگر زندگي مان را تباه مي کنيم:

حسرت ديروز، اتلاف امروز، ترس از فردا...

دكتر علی شریعتی

درخت شوم

bi-omr — Tue, 06 Oct 2009 21:52:18 GMT

آدم و حوا زمانی عورت یکدیگر را دیدند که از درخت نافرمانی خدا میوه چیدند...

کاش می شد که این درخت شوم را به کناری برانیم تا لباس یکدیگر بمانیم...

پ.ن: این روزها هوای پر زدن بسیار است اما نه بال پر زدن هست نه مجال آن... برایم دعا کنید...یاعلی...

روز اورشلیم!

bi-omr — Fri, 18 Sep 2009 22:33:18 GMT

ما امروز آمده ایم اینجا تا در روز اورشلیم!، این ابتکار هوشمندانه امام خمینی، به مدعیان پیروی از راه امام بگوییم که راهیان حقیقی خط پر نور امام عزیز ما هستیم، شعله های پرنور تفکرات امام، امروز به ما آموخته است که همراه با دیگر ملتهای آزاده جهان فریاد بلند کرده و انزجار خود را نسبت به مردم غزه و لبنان به جهانیان اعلام کنیم. اصلا نظامیان فلسطینی چه حقی دارند که به شهرهای اسرائیل عزیز حمله کنند و این قدر همنوعان ما را در اسرائیل تحت ظلم و فشار قرار دهند و کودکان ستمدیده اسرائیلی را قتل عام کنند!

ما امروز آمده ایم تا همنوا با معمار کبیر انقلاب بگوییم که «اسرائیل پاره ی تن ایرانیان است!» و «فلسطین یک غده سرطانی است که باید هرچه زودتر از صحنه جهان پاک شود!» و در همین راستا «روسیه هم هیچ غلطی نمی تواند بکند!». شعار امروز همه ایرانیان آزاده امروز هست: «مرگ بر روسیه» چرا که این کشور در طول 31 سال گذشته لحظه ای از کید ورزیدن علیه ملت ما دست برنداشته است و خون جوانان ما از سر انگشتانش همینجوری می چکد. همچنین آمده ایم که بگوییم «مرگ بر چین» دقیقا! چین هم همپای روسیه و بلکه بیشتر از آن در 200 سال گذشته یکی از دشمنان همیشگی ملت ایران بوده است و علاوه بر اینکه به صورت میانگین روزی دو بار ایران را به حمله نظامی تهدید کرده است، کلا هم با روسیه در پی تحریک کشورهای جهان برای افزایش فشارهای بین المللی و تحریم های همه جانبه علیه ایران بوده است. فقط مشکلی که هست این است که چین اسم خوبی ندارد و شعار ما را از خوش قافیگی در می آورد! بخاطر همین هم بحث است که از این پس به جای مرگ بر چین، «مرگ بر ژاپن» بگوییم که قافیه هم بیشتر رعایت شود! چرا که هم همسایه چین است هم انسانهایش شباهت ظاهری زیادی به انسانهای چین دارند. البته می دانید که ما اصلا پی لج و لجبازی نیستیم و شعارهای ما هم همه از روی حساب و از ته دل و برآورده از آرمانهای امام است!

نکته ای که بعد از دفاع از آرمان اسرائیل یا شاید هم قبل از آن، امروز ما را به اینجا کشانده است دفاع از ایران عزیزمان است که پرچم یکدست سبز آن یادآور حماسه های هشت سال دفاع مقدس و شهدای بزرگوار همت و باکری است! همانطور که مهندس عزیز، رئیس جمهور دوست داشتنی و نخست وزیر محبوب امام گفته است، آرمان ما «جمهوری اسلامی است نه یک کلام بیشتر نه یک کلام کمتر.» از همین رو امروز آمده ایم تا انزجار خود را از جمهوری اسلامی و عُمال آن ابراز کنیم و بگوییم که رهبران جنبش ما برای خودشان حرف می زنند! آرمان ما جمهوری ایرانی است نه جمهوری اسلامی، و ما به دنبال برپایی یک حکومت فرادینی و خالی از دین هستیم که البته این نافی مسلمان بودن ما نیست و همانطور که رهبر جنبشمان گفته: جمهوری اسلامی نه یک کلام بیشتر نه یک کلام کمتر!

البته امریکا و اسرائیل و انگلیس در رسیدن ما به اهدافمان هیچ تاثیری نداشته و هیچ کمکی نمی کنند و اصلا پشتیبان ما در این راه سبز امید نیستند، اصلا چه کسی جرأت کرده به آمریکا و اسرائیل و انگلیس بگوید بالای چشمتان ابرو ست، ما امروز اینجا جمع شده ایم تا به کوری چشم دشمنان این سه کشور عزیز بگوییم که «مرگ بر روسیه...مرگ بر روسیه...»

البته حرکت ما یک حرکت صد درصد ایرانی است و حمایتهای مالی و رسانه ای امریکا و انگلیس از جنبش ما در راستای دفاع همیشگی این دولتها و رسانه هایشان از ملتهای مظلوم در اقصی نقاط جهان از جمله اسرائیل است. البته وقتی رسانه به اصطلاح ملی، ما را این قدر مورد ظلم قرار می دهد خوب هر رسانه ی آزاده ای مثل BBC و VOA و FOX NEWS و... هم حتما حق مظلوم را از ظالم خواهد گرفت و با رعایت بی طرفی کامل از جنبش ما حمایت خواهد کرد. باز هم تاکید می کنیم که همه این حمایتها اتفاقی است و حرکت ما هیچ ربطی به دیگران ندارد و هیچ کس هم حق ندارد به دیگران به علت حمایت از ما خورده بگیرد.

البته اینکه جنبش سبز ما در خارج از تهران چندان خریدار ندارد کذب محض است. امروز سراسر ایران سبز بود و ما بی شماریم و تصاویر رسانه ی به اصطلاح ملی هم همه اش آرشیو بود! اما اگر این خبر حتی ذره ای هم به حقیقت نزدیک باشد که به حقیقت نزدیک نیست و ما بی شماریم، با این وجود باز هم فرقی نمی کند، چرا که جان ما فدای ایران است و ایران یعنی تهران. وگرنه رای و نظر شهرستانیها چه اهمیتی دارد وقتی هموطنان به این با سوادی و فرهیختگی و خوش تیپی در تهران داریم. حالا بر فرض شهرستانیهای عزیز هم نظری داشته باشند، مال خودشان است و ضمنا تعدادشان هم در مقابل جمعیت بی شمار ما تهرانیها انقدر انگشت شمار است که اصلا صدایشان به جایی نمی رسد، البته ما دیکتاتور نیستیم و نیز به دنبال آزادسازی ایران از چنگال مزدوران رژیم هستیم و این کار را از شمال تهران شروع کرده ایم و انشالله به غرب تهران هم ختم خواهیم کرد!

و سخن آخر آنکه ما امروز اینجا جمع شده ایم تا همنوا با رهبر فقید انقلاب، امام خمینی، یکصدا فریاد برآوریم که «نابود کردن آرمانهای انقلاب از اوجب واجبات است!» و نیز «پشت ولایت فقیه را خالی کنید تا نظامتان از آسیب در امان بماند!».

باز هم جا دارد که روز اورشلیم، ابتکار هوشمندانه امام عزیز را گرامی بداریم و به همنوعان مظلوممان در جای جای اسرائیل اشغالی بگوییم که زمانی باقی نمانده است تا این اندک فلسطینیهای غاصب و خونخوار را هم به پشتوانه امریکا و انگلیس از خاکهای سرزمین مادریتان بیرون بیندازیم. به امید آزادسازی اورشلیم شریف!

پ.ن۱: اورشلیم نامی است که صهیونیستها برای بیت المقدس انتخاب کرده اند و آن را پایتخت تاریخی و جاودانی خود می پندارند.

پ.ن۲: بدینوسیله شعار برگزیده روز اورشلیم اعلام شد: «روسیه در چه فکریه؟! ایران پر از موسویه!!»

مگر خدا برسد دادِ سوی ديگرِ آن!

bi-omr — Mon, 14 Sep 2009 15:10:18 GMT

این سروده را دو سال پیش در وصف یکی از دوستان عزیزم سروده بودم! امروز هم برای اولین بار به مناسبت آخرین روزهای اسارت این دوست عزیزم در این ماه مبارک این شعر را رسما منتشر می کنم تا شاید اندکی از ارادت وی به خود کاسته باشم...

رفيق بي ثمر

بايست! با تو بُوَم! هان! کجا روي اين سان؟

بايست! با تو ام آري که مي دوي چو سگان

نشسته ام که ببينم دگر چه مي خواهي؟

دگر چه مي طلبي؟ گو، ز جان اين انسان

شنو صداي مرا، ده جواب، کن تعجيل

که شهره ي همه باشد، عجولي شيطان!

بگويمت که چه شد آشنا شدم با تو

چه شد که دل بسپردم به ذلت و خسران

اسير شهوت و دزدي و قتل جان بودم

بشر نه! جانوري ساده تر ز هر حيوان

نديدم و بدريدم، دگر نبودم باک

از اين دريدن و از همجواری گرگان

چه کودکانه بدادم تو را در اين دل راه

چه بي خبر بشدم همنشين شاهِ دَدان

جوانيم بنمودم به پات قرباني

فروختم همه ي آبرو به تکه ي نان

رها نمي کندم اين سياه سايه ي شوم

ز من نمي گذرد تا به قبر و گورستان

خلاصه اينکه گسستم رفاقتي ديرين

ز پاک يار عزيزی رحيم و بس رحمان

رفاقتم بنمودم شروع با شيطان

که واي بر من و از اين فريب آه و فغان

شنو کسي که هنوز از رفيق آزادي

شنو ز چون من اسيري به دام اين عُدوان

رفاقتي که در آن سويي از دو سو شيطان

مگر خدا برسد دادِ سوي ديگر آن!

رفيق بي ثمرم کن گذر از اين بي جان

"مرا به خير تو اميد نيست شر مرسان!"

محمد صادق- ۱۳۸۶

فیل بان گم شده است! هنوز گم شده است...

bi-omr — Mon, 31 Aug 2009 22:04:18 GMT

ما گمشدیم! آری! مـــــا گم شدیــــم! می پرسید کجا؟! مگر گمشده می داند کجاست؟ اصلا گم شدن یعنی اینکه نمی دانیم کجاییم دیگر! اما باز هم اگر بخواهم بیشتر راهنماییتان کنم، این هم آدرس... ما گم شدیم بین آرزوهایمان، بین خواسته هایمان، بین ناخواسته هایمان، بین حواس پرتی هایمان، بین سر و گوش جنباندن هایمان، بین غفلتهایمان، بین دانسته هایمان، بین نادانسته هایمان، بین خیالهایمان، بین خوشبختیهایمان، بین بدبختیهایمان، بین نعمتهای مان، بین داشته هایمان، بین نداشته هایمان، بین همسایه هایمان، آشنایانمان، دوستانمان، بین فکر مشغولیهایمان، بین دل مشغولیهایمان...... خلاصه اینکه گم شدیم. خیلی هم کار پیچیده ای نکرده ایم، بین چند چیز ساده گم شده ایم! درست مثل یک بچه ی شر و شورکه آنقدر اسباب بازی دور خود می چیند که بینشان گم می شود، یا مثل بچه ای دیگر که به دنبال نخی می رود که یک سر آن به آب نباتی وصل است و سر دیگر آن را نمی بیند و هرچه به سمت آب نبات می رود تا آن را بردارد و شیرینیش را لحظه ای هم که شده بچشد، آب نبات با آن نخ از زیر دست هایش کشیده می شود! خلاصه انقدر دنبال این آب نبات رفته ایم و آنقدر آن آب نبات از زیر دستمان کشیده شده که حسابی از خانه مان دور افتاده ایم و راه را گم کرده ایم. آری، گم شده ایم دیگر، گم شدن که شاخ و دم ندارد.

حال و روز خودم را که می بینم یاد آن داستان می افتم که شاید شنیده باشید:

فیل بانی از ترس فیلِ رَم کرده ی خود پا می گذارد به فرار! آنقدر هراسان از ترس فیل می دود که دره روبرویش را نمی بیند و پایش می لغزد و روانه ی انتهای دره می شود، اما پیش از آنکه به قعر دره فرو برود، با دو دست خود شاخه ای از یک درخت را می گیرد و پس از اندکی تلوتلو خوردن و تقلٌی، بی آنکه به زیر پای خود نگاهی بکند پاهای خود را نیز روی جسمی گرم که به خیال خود شاخه ای از یک درخت دیگر است قرار می دهد... تا این لحظه از داستان، فیل بان که ترس فیل همه چیز را از خاطرش زدوده بود و پس از اندکی، بیم افتادن به ته دره نیز به هراس وی افزوده شده بود هیچ به اطراف خود دقت نکرده بود، اما پس از لحظاتی مکث و احساسِ سکون، فیل بان چشمهای خود را می گشاید و شروع می کند به ورانداز کردن محیط اطراف خود؛ ابتدای ساکن، مثل هر نجات یافته ای از سقوط، به انتهای دره می نگرد. نیک که می نگرد، اژدهایی دهشتناک در انتهای دره می یابد که با آتشی که از سوراخهای بینی اش خارج می شود هر آن مترصد آن است که فیل بان بیافتد و غذایی برای اژدهای به ظاهر گرسنه فراهم آورد. کمی که نگاه خود را از انتهای دره بالاتر می آورد به زیر دو پای خود می رسد و می بیند که آن جسم گرم که به خیال خویش آن را شاخه ای می پنداشت، در واقع بدن ماریست که سرش درون لانه اش می باشد و مقداری از بدنش بیرون لانه، و وی در واقع دو پای مبارک خود را بر پوست بدن یک مار به ظاهر دراز و سمی قرار داده است و بیم آن می رود که هر آن مار از لانه بیرون بیاید و نیشی عمیق نثار جناب فیل بان کند و بدن خود را از زیر دو پای وی خالی نماید... در همین حالِ پر اضطراب بود که فیلبان صدایی از بالای دستان خود شنید، نیک که به صدا توجه کرد، یافت که صدا، صدای جویدن است و از بالای سرش به گوش می رسد، وقتی روی خود را به بالای دستان خود برگرداند، ابتدا شاخه ای از یک درخت را دید که در واقع مهمترین سرمایه و تکیه گاه اصلی او بود، اما کمی که نگاهش آن سوتر رفت، دو موش سیاه وسفید را یافت که سخت مشغول جویدنند، آن هم جویدن چه! جویدن همان تنها تکیه گاه جناب فیلبان و شاخه درختِ نجات دهنده ی وی. اگر کمی خود را در شرایط فیلبان بخت برگشته قرار دهیم، فیلبانی که در گوشه ای از این دنیا گم شده است و هیچ خبری از محل حضور خود ندارد و در محاصره ی انبوهی از خطرات است، در خواهیم یافت که شرایط وی به غایت وخیم است و هراسناک و هرآن بیم آن می رود که گزندی جدی به وی وارد شود...

اما در همین اثنی جناب فیلبان که همه این مشاهدات دهشتناک را ملاحظه کرده است و به عمق فاجعه ای که در آن گرفتار است پی برده است، به ناگهان چشمش به روبروی خود می افتد که رنگی طلایی در حال خودنمایی کردن است، بهتر که می نگرد، کندویی از عسل می یابد که گرچه پر از زنبور است اما عسلی فراوان در آن به چشم می آید که در حال چکیدن است و با دل فیلبان بازی می کند. عسلی که آنقدر خرامان از کندویش می چکد که یارایِ بردنِ هوش از هر فیلبان گرسنه ای را می تواند داشته باشد. حال لحظه ای خود را جای فیلبان بگذارید، فکر می کنید اگر شما جای آن فیلبان بودید، بین 1- یافتن راهی برای فرار از این شرایط ترسناک و گشتن به دنبال شاخه درختی دیگر برای فرار به سمت بالای دره؛ و 2- پرداختن به آن عسل هوشربا، و نوشیدنِ از جام به ظاهر بسیار شیرینِ زنبورها، کدام کار را انتخاب می کردید؟

شما را نمی دانم، اما من با آنکه می دانم، آن اژدهای انتهای دره همان مرگ است و آن موشهای سیاه وسفید همان روز و شبند و شاخه ی در حال جویده شدن، سرمایه ی گرانمایه ی عمر است و آن مار زیر پا همان امتحانات و ابتلائات معمول و غیرمعمول زندگی ما و آن دره در واقع همین دنیاست، با تمام این وجود و با علم به تمام این نکات، باز هم آن شیرین عسلِ لذات دنیا را برمی گزیدم و به خیال خود، خود را به بی خیالی می زدم و فکر نجات را به پیری موکول می کردم و عسل شیرین دو روزه ی دنیا را برمی گزیدم.

آری، گم شدن این خاصیت ها را هم دارد، فکر کنم بقیه گم شده ها هم مانند من هستند، ترجیحشان دو روزه دنیاست، گرچه واقفند، دنیا دو روز است و ابدیتی بلند در پیش دارد که آن ابدیت بلند هر کجا و هرچقدر باشد وابسته است به همین دو روزِ زود گذر...

می ترسم، هراسانم، بیم دارم که اگر روزی افسوس فرصتهای چون ابر گذشته به سراغم بیاید و همه وجودم را فرا بگیرد و یادی هم از فعلِ گمشده ی پیدا شدن بنمایم، و عذر تقصیر نزد صاحب تقدیر بیاورم که دانستم اشتباه رفته ام، فرصتی نو ده تا خویشتنِ گمشده ام را بار دیگر بیابم... دیر باشد و خطاب فرا برسد، که «اِنَّهم کانوا قبلَ ذلکَ مُترَفین و کانوا یُصِرّونَ عَلی الحِنثِ العظیم... ثم اِنّکم اَیّها الضّالّونَ المُکذِّبون، لَأکِلونَ مِن شَجَرٍ مِّن زَقُّوم، فمالِئونَ مِنها البُطون، فَشارِبونَ شُربَ الهیم، هذا نُزُلُهم یَومَ الدّین...»^*

این روزها... سر سفره ی افطار... یادی هم از ما گمشده ها بکنید... باشد که به نفس گرم روزه دارتان... ما هم در بین گم شدن هایمان... لحظه ای پیدا شویم... یاعلی...

* سوره مبارکه واقعه؛ آیات ۴۵ تا ۵۶.

نسیم وصل

bi-omr — Thu, 06 Aug 2009 22:19:18 GMT

شاید این بزرگترین دلیل بر آمدنت باشد، آنهم در آینده ای بسیار نزدیک که:

قُل أَرَأَیتُم إِن أَصبَحَ ماؤُکُم غَوراً، فمَن یَأتِیکُم بِماءٍ مَّعِین (سوره ملک- آیه 30)

بگو: چه می پندارید؟ آن زمان که تمام آب شما به زمین فرو رود کیست که باز آب روان و گوارا نصیبتان می نماید؟

به امید روزی که دیگر منتظر آمدنت نباشیم! چرا که آن روز دیگر آمده ای...

نسیم وصل

نسیم وصل کی خواهی وزیدن؟

سحرگاهان به کی خواهی دمیدن؟

الا باد صبا این دل شده تنگ

رسان پیغام دل شاید شنیدن

صبا! ساقی ما رفته است زین ده

چه خوش جامی ز میزارش چشیدن

صبا از کوی یارم گر گذشتی

بگو جانا ز تو نتوان بریدن

صبا با یار گو هرجا که هستی

ز تو فرمان ز ما با سر دویدن

بگو از تو شنیدم بس ولیکن

«شنیدن کی بود مانند دیدن؟»

به آن خورشیدِ این روزان تیره

بگو تا کی پسِ ابر آرمیدن؟

اگر غفلت به ما راهی بیابد

بگو از ما خطا از تو ندیدن

بگو عیسی نفس! شب گشته غالب

نما بیدار دِه با یک دمیدن

بگو ایوب حال این صبر تا کی؟

بگو تا کی تو را جانا ندیدن؟

بگو خورشید رو تا کی سیاهی؟

بگو تا کی پسِ ابر آرمیدن؟

عزیزا! مَسَّنا! گو با غلامت

شود یوسف ز کنعانش رسیدن؟

دگر یعقوب پیراهن ندارد

به شب در انتظار تو دریدن

چه خوش روزی که بعد از این شب سرد

به زیر سایه ی تو آرمیدن

صبا! در راه خود رو سوی کعبه

مکان مهر را از نو دمیدن

بگو با دربِ کعبه شو مهیا!

«نسیم وصل» میخواهد وزیدن

محمد صادق- ۱۳۸۵